آدم پر توقعی نیستم . هیچ وقت از کسی توقع نداشتم و ندارم که بخواد برام کاری بکنه یا قدمی برداره .به همه دوستام احترام میذارم به دودلیل یکی اینکه دوستشون دارم و برام قابل احترامند و دیگری اینکه تحمل بی احترامی یا خدای ناکرده بی محلی از طرف دیگران رو ندارم از اونجایی که هر عملی عکس العملی داره همیشه سعیمو میکنم و محترمانه برخورد میکنم.

سر یه سری مسائل که توی دنیای واقعی پیش اومد یک هفته ای میشه که دارم با دلم کلنجار میرم و بهش نکاتی رو گوشزد میکنم آخرش باهم به توافق رسیدیم که نباید با نگرانی های بیهوده و دلشوره های الکی کاسه داغتر از آش بشیم و برای دوستانمون مزاحمت ایجاد کنیم و با جمله هایی مثل نگرانتونم و دلتنگتونم و امیدوارم مشکلی پیش نیومده باشه و.... باعث آزردگی خاطرشون بشیم .

دلم بهم قول داد که دیگه توی کار دوستان دخالت نکنه و کاری نداشته باشه به اینکه کسی بخواد وبلاگشو تعطیل کنه یا مدتی ننویسه و یا به هر دلیلی غیبت داشته باشه ضمناْ بهم گفت بهتون بگم

تا همیشه دوستتون دارم

بعداْ نوشت: این پست مخاطب خاصی در دنیای مجازی ندارد.

تقدیم به جناب تنها : به طرف میگن درد دندون بد تره یا درد کلیه ؟ میگه از تیم ده نفره سه تا گل نخوردی که ببینی چه دردی داره ؟بخاطر کد امنیتی نمیتونم براتون کامنت بذارم لطفا راهنماییم کنید.

+ نوشته شده در  شنبه پانزدهم بهمن 1390ساعت 8:18  توسط دختر انتظار